GENERAL

روز شنبه برابر با اول اسفندماه انتخابات نظام مهندسی در مرند برگزار گردید متاسفانه افراد جوان و فعال وتحصیل کرده تنها با اختلاف 2 رای نتوانستند اکثریت آرا را کسب کنند. پیش بینی می شود که افرادی که در این انتخابات پیروز شدند دارای کفایت اجرایی نباشند متاسفانه برخی از این افراد با اعمال نفوذ و دادن وعده های دروغین توانستند در این انتخابات رای آورند . به راستی اشکال ما کجاست چرا افراد لایق سر کار نیستند  چرا چرا چرا؟؟؟؟؟؟

آیا این مدل ‌های دوست‌ داشتنی برای سلامت ما خطری ندارند؟ بد نیست نظر پزشکان را درباره این 5 مدل پوشش که هر از گاهی مد می‌ شوند، با هم مرور کنیم.

پوشیدن کفش پاشنه بلند، شلوار جین سنگ ‌شوی و یا دمپایی لاانگشتی با نگین‌های زیبا، مورد پسند خیلی از خانم‌‌ها است ولی آیا این مدل ‌های دوست‌ داشتنی برای سلامت ما خطری ندارند؟ بد نیست نظر پزشکان را درباره این 5 مدل پوشش که هر از گاهی مد می‌ شوند، با هم مرور کنیم.

1- شلوارهای جین تنگ
شلوار جین تنگ می‌‌تواند باعث عفونت مثانه بانوان شود. همیشه در اطراف مقعد باکتری‌‌هایی وجود دارند؛ این باکتری ‌ها می‌ توانند در اثر اصطکاک لباس به طرف واژن حرکت کنند و چون مجرای ادراری در بانوان کوتاه است، خیلی سریع باعث عفونت ادراری می‌ شوند که نشانه آن خارش و تکرر ادرار است.
 
از طرف دیگر محققان دانشگاه پورتلند می‌ گویند چون در این لباس‌‌ها امکان تبادل هوا وجود ندارد، شانس رشد قارچ ‌ها نیز افزایش می‌ یابد. آن جا محیطی تاریک، مرطوب برای رشد سریع قارچ‌‌ها در کشاله ‌ران است که خودشان را با خارش و سرخی‌ نشان می‌‌دهند.

 
2- کفش‌‌های پاشنه بلند
پزشکان می‌‌گویند گرچه بانوان دوست دارند همیشه با پوشیدن کفش‌ پاشنه بلند، قد بلندتر به ‌نظر برسند ولی این پوشیدن مداوم، آغازگر مشکلات زنجیره‌ای طولانی مدت برای آن‌ها است. پوشیدن مداوم کفش پاشنه بلند باعث انقباض تاندون آشیل می‌‌شود. آسیب تاندون آشیل می‌‌تواند باعث مشکلات شدید راه رفتن شود.
 
از سوی دیگر عدم تعادل هنگام راه رفتن با این کفش ‌ها شانس سقوط و زمین خوردن و آسیب لگن را در بانوان افزایش می‌‌دهد. همچنین کفش پاشنه بلند فشار زیادی را بر کمر بانوان وارد می‌‌کند که باعث کمردردهای شدید در طولانی مدت خواهد شد.

 
3- دمپایی‌‌های لاانگشتی
دمپایی لاانگشتی نگین ‌دار و بندی شاید شیک باشد ولی به دلیل عدم حمایت کفش از ساق پا می‌‌تواند خطرآفرین باشد. این دمپایی‌‌ها معمولا قوس کافی در کف ‌شان ندارند که می‌ تواند باعث خار پاشنه پا شود که درمان آن جراحی است. از سوی دیگر این دمپایی‌‌ها هیچ محافظتی از پا در برابر اشیای تیز موجود در محیط  ندارند.
 
 
چکمه‌‌های صاف و مشکلات زانو و کمر:
در بازار چکمه ‌های پاییزی و زمستانی وجود دارد که کف آن‌ها صاف و فاقد هرگونه انحنای مطابق با کف پا است. این کفش‌‌ها باعث کمردرد و فرسایش زانو می‌‌شوند. هنگام خریدن این چکمه‌‌های خزدار حتما دقت کنید که خز این کفش ‌ها به زانوی شما فشار نیاورد و از طرف دیگر حتما در کف ضخیم این کفش ‌ها انحنای کف پای شما رعایت شده باشد.
 
 
4- کیف دستی ‌های بزرگ و سنگین
گرچه مُد است که کفش ‌های پاشنه بلند ورنی را با کیف دستی بزرگ ست کنید ولی کیف دستی ‌های بزرگ و سنگین هم برای بانوان مشکل آفرین هستند. پزشکان می‌‌گویند حمل کیف دستی‌‌های بزرگ و سنگین باعث کمردرد می‌ شود. بهتر است اگر چنین کیف دستی دارید، هر چند ساعت آن را از این شانه‌‌ تان روی آن یکی بیندازید تا فشار روی یکی نباشد. حمل طولانی این وسایل باعث درد عضلانی می‌ شود چون وقتی شما کیف سنگینی را روی یک شانه خودتان بیندازید، عضلات طرف دیگر بدن شما برای مستقیم نگه داشتن بدن‌ تان کشیده می‌ شوند. بهترین روش حمل کیف دستی انداختن آن به صورت کج است، به طوری که بند آن روی یک شانه و خودش در طرف دیگرتان باشد.
 
 
5- کفش ‌های نوک باریک
به هر دلیل این روزها در میان خانم‌‌ها و نیز آقایان، پوشیدن کفش ‌هایی که نوک باریک دارند، مد شده است. کفش‌‌هایی که در کوچه و خیابان پای خیلی‌‌ها می‌بینید اولین چیزی که به خاطر می‌‌آ‌ورد این است که پای بیچاره این همه فشار را چگونه تحمل می‌کند؟
 
استدلال برخی افرادی که از این ‌گونه کفش ‌ها استفاده می‌ کنند این است که پس این همه آدم چگونه این کفش‌‌ها را می‌پوشند و بیمار نمی‌‌شوند، در حالی که اگر از خود این افراد بپرسید خاطرات تلخ زیادی برای گفتن دارند. مثلا یکی از این خاطرات چنین است: "تازه از این کفش ‌های نوک باریک مد شده بود. من هم رفتم و یکی از آن‌ها را خریدم و تمام روز پوشیدم و پز دادم. فردای آن روز وقتی خواستم دوباره کفشم را بپوشم، متوجه درد شدیدی در شستم شدم. اول خیلی به آن اعتنا نکردم ولی دیدم قابل تحمل نیست. انگشتم را که نگاه کردم دیدم قرمز شده و مجبور شدم با دمپایی نزد دکتر بروم. دکتر گفت ناخنت داخل گوشت انگشت فرو رفته و باید آن را بیرون بیاورم."

فرو رفتن ناخن به داخل گوشت، یکی از عوارض پوشیدن کفش‌‌های تنگ و نوک باریک و ضایعه شایعی است که بیشتر برای شست پا پیش می‌‌آید. در این بیماری به دلیل فشار فیزیکی، معمولا بافت حاشیه ناخن شست پا به سمت ناخن فشرده می‌‌شود و در نهایت ناخن به داخل بافت کناری فرو می‌‌رود. این عارضه معمولا دردناک است و کم‌کم عفونت هم به آن اضافه می‌‌شود. برای پیشگیری از این عارضه باید ناخن‌ها را به طرز درستی کوتاه کرد و کفش تنگ و نوک باریک نپوشید.

فرو رفتن ناخن به گوشت تنها عارضه دردناک کفش ‌های نوک باریک نیست و بسیاری از کسانی که به پوشیدن این کفش‌های خطرناک عادت دارند، دچار عارضه ‌ای می‌‌شوند که به مراتب پُر دردسرتر از قبلی است. این عارضه که در واقع انحراف دایمی انگشت شست پا به سمت انگشت دوم است "هالوکس والگوس" نام دارد. گفته می‌‌شود، اصلا شیوع این بیماری با ظهور کفش در جوامع بشری آغاز شده است.

نتایج مطالعات دانشمندان عربستان سعودی حاکی است، هیچ ‌هالوکس والگوسی در میان زنان وجود ندارد که بر اثر پوشیدن کفش نوک باریک ایجاد نشده باشد. به عبارتی صد درصد زنان دچار این بیماری در این کشور کفش ‌های نوک باریک می‌ پوشند. البته شاید بگویید مگر چند نفر از کسانی که کفش نوک باریک می‌‌پوشند، دچار‌‌هالوکس والگوس می‌‌شوند که این همه در باره آن سر و صدا به پا شده است؟

در پاسخ به این سوال دکتر عبدالوهاب، استاد دانشگاه ملک سعود ریاض، می‌‌گوید: "حدود 81 درصد کسانی که مدت‌ طولانی کفش ‌نوک باریک می‌ پوشند، درنهایت دچار ‌هالوکس والگوس می‌‌شوند."

غیر از دو عارضه فوق، کفش‌‌های نوک باریک عوارض متعدد دیگری نیز به همراه دارند که از آن میان می‌‌توان به پینه، میخچه و کج شدن و خمیدگی انگشتان اشاره کرد. در‌نهایت می‌‌توان به جرات گفت پوشیدن کفش ‌های نوک باریک، صرف‌ نظر از مد بودن شان اصلا به صلاح پاهای شما نیست.

عکسهایی از مقبره مادر بشریت، حضرت حوا

با وجود آن که وهابیان آثار اسلامی را در عربستان تخریب کرده‌اند، عکسهایی از مقبره حضرت حوا، مادر همه انسانها در برخی موزه‌ها نگهداری می شود.

به گزارش «آینده»، از جمله عکسها یی در وزارت فرهنگ فرانسه نگهداری می شود که مربوط به سال 1918 میلادی می باشد و یکی از مستشاران نظامی غربی به نام winchelsen در مناطق عربی گرفته است.

در حال حاضر هیج اثری از مقبره وجود ندارد و محل را با بتون آرمه مسطح کرده اند.
در توضیح تاریخ تخریب این مقبره، گفته می شود سعودی ها بعد از گرفتن قدرت در سرزمین حجاز به بهانه مبارزه با شرک به تخریب آنها پرداخته اند.در طریقه وهابیت احترام به قبور شرک محسوب می شود.

مجله لوپوئن فرانسوی هم در مورد وجود چنین مقبره ای در ایام حج نوشت: قبرستانی در نزدیکی جده وجود دارد که حاجیان ایرانی برای زیارت به آن مراجعه می کنند، ولی از مقبره حضرت حوا اثری به جز یک دیوار باقی نماده است و ایرانیان با خواندن دعاهایی در آن جمع می شوند.

تاریخ طبری به نقل از"عبدالله بن عباس" آورده: که حضرت آدم در هند فرود کرده است و حضرت حوا در جده ولی بسیاری از مورخان درخصوص محل دقیق قبر حوا تردید دارند . ظاهراً نخستین «مقبره حوّا» را ایرانیان ساخته اند

آلودگی به ویروس ایدز دلیل ابتلا به بیماری ایدز نیست، ولی سرانجام تقریبآ بطور اجتناب ناپذیری به بیماری ایدز منتهی می شود. مقصود از آلودگی به ویروس ایدز این است که ویروس وارد بدن انسان شده است ولی هنوز تغییراتی که علائم بیماری را به بار می آورند، ایجاد نکرده است.
یکی از اولین راههای شناخت یک بیماری، شناختن علائم و مراحل مختلف سیر بیماری است. با این شناسایی می توان از گسترش و توسعه بیماری در مراحل اولیه جلوگیری نمود. علائم آلودگی و بیماری ایدز بسیار پیچیده است و دارای مراحل چندی است که الزامآ همه آنها در فرد آلوده مشاهده نمی شود. این مراحل عبارتند از:
مرحله اول
عفونت حاد: در اغلب موارد در صورتی که تعداد کافی ویروس ایدز وارد بدن فردی شود، بعد از چند هفته، علائمی نظیر تب، گلودرد، بزرگی غدد لنفاوی، درد مفاصل و عضلات، سردرد، ضعف و بیحالی، بی اشتهایی، تهوع و استفراغ، کاهش وزن، اسهال و گاهی دانه های جلدی و یا تظاهرات عصبی ظاهر می گردد. این علائم اختصاصی نبوده و شباهت کاملی با نشانه های بسیاری از بیماریهای عفونی دیگر دارد. چون خودبخود ظرف یک تا دو هفته بهبودی حاصل می گردد، کمتر اتفاق می افتد که بیماری در این دوره تشخیص داده شود.
بعلاوه از هنگام ورود ویروس ایدز تا مثبت شدن نتیجه آزمایشگاهی که نشانگر آلودگی فرد است حدود 2 تا 12 هفته و گاهی تا 16 ماه طول می کشد. در این فاصله زمانی، فرد، آلوده بوده و ممکن است سایرین را آلوده کند و متاسفانه به روشهای آزمایشگاهی فعلی نمی توان بوجود آن پی برد.
مرحله دوم
بدون علامت: پس از بهبودی خودبخودی مرحله حاد، بیمار وارد مرحله بدون علامت می شود که بر حسب نوع ویروس آلوده کننده از 10 تا 17 سال طول می کشد. در این مدت شخص آلوده هیچگونه علامتی از بیماری را بروز نمی دهد و به ظاهر کاملآ سالم است ولی برای دیگران کاملآ آلوده کننده می باشد. این مرحله نزد کودکان کوتاهتر است و در این مرحله شخص آلوده دیگران را مبتلا می کند. در این دوره آزمایش خون مثبت است. کنترل انتشار ویروس در این مرحله مشکل می باشد.
مرحله سوم
بزرگی منتشر و پایدار غدد لنفاوی: در این مرحله غدد لنفاوی به صورت بزرگ شده و به شکل قرینه و بدون درد در بیش از دو نقطه بدن بجز ناحیه کشاله ران ظاهر می شوند و حداقل 3 ماه باقی می مانند.
مرحله چهارم
مرحله قبل از ایدز و حالات وابسته به ایدز: قبل از بروز علائم نهایی ایدز در بیمار، عوارضی ظاهر می شود که به آن علائم ایدز می گویند و عبارتند از:
- کاهش وزن بیشتر از 10 درصد وزن سابق
- اسهال به مدت بیشتر از یک ماه
- تب به مدت بیشتر از یک ماه
- عرق شبانه
- خستگی، بی حالی و ضعف
این علائم را مقدمه استقرار کامل ایدز که پایان طیف بیماری می باشد، به حساب می آورند. در برخی از موارد، بی قراری، بی اشتهایی، دل درد، سر درد وجود دارد و تغییرات عصبی منجر به از دست رفتن حافظه و آسیب اعصاب محیطی می شود. این علائم معمولآ متناوب است ولی کاهش وزن در اکثر بیماران وجود دارد و پیشرونده هم می باشد. بسیاری از بیماران در این مرحله دچار ضایعات پوستی، مخاطی و ضایعات دائم و یا عود کننده دهانی و یا ناحیه تناسلی به علت ویروسهای مختلف می شوند.
مرحله پنجم
ایدز: ایدز به مرحله نهایی آلودگی به ویروس ایدز گفته می شود. در این مرحله به علت کاهش شدید قدرت دفاعی بدن، شخص، مستعد ابتلا به بسیاری عفونتها و سرطانها می شود که علائم بسیار متنوعی دارند و در نهایت بیمار را از پای در می آورند.
حدود 25 درصد افراد پس از 5 سال، 25 درصد پس از 10 سال و حدود 25 درصد پس از 15 سال از ورود ویروس به بدن دچار ایدز می شوند. یعنی در مجموع حدود 75 درصد افراد آلوده پس از 15 سال به مرحله ایدز می رسند.
در مورد این مساله که بالاخره 25 درصد باقیمانده چه سرنوشتی دارند و چه زمانی وارد مرحله ایدز می شوند بحث وجود دارد. ولی آنچه که مسلم است فرد آلوده، حتی اگر دیرتر هم وارد مرحله بیماری شود، همواره برای سایرین آلوده کننده باقی می ماند.
ایدز بر روی تمامی دستگاهها و اندامهای بدن مانند تنفس، گوارش، عضلانی، عصبی، پوست و مخاط، گوش و حلق و بینی و... اثر می گذارد.
پس از رسیدن به مرحله نهایی ایدز، متوسط طول عمر در بالغین حدود 2/5 سال و بیمار نهایتآ به علت یکی از عفونتهای فرصت طلب و یا سرطانها از پای در می آید.